Hoe ik te werk ga, toegepast op een issue uit mijn leven

‘Wat ben ik toch een stommerd!’,

zeg ik hardop tegen mijn zoontje als hij kort voor vertrek zijn ontbijt besluit te laten staan. Hem verwijt ik niks. Mezelf des te meer. 

Ik krijg het voor de zoveelste keer niet voor elkaar om relaxed de ochtend in te rollen, de ruimte te geven aan alles wat ik moet doen en belangrijk vind en op tijd weg te lopen richting de opvang. 

Het is elke keer iets anders dat ervoor zorgt dat ik op dit terrein, maar ook op een aantal andere terreinen, niet voor elkaar krijg wat ik mezelf ten doel stel. Dat is bijzonder frustrerend.

Vanochtend gebeurde het dat ik tig keer mijn wekker vooruit zette, terwijl hij oorspronkelijk op 06.45 stond en ik dus toen al wakker was.

‘Waarom maak ik het mezelf zo moeilijk?’ Vraag ik mezelf af. “Ik had alles voor kunnen zijn en nu loop ik weer achter de feiten aan te hollen.’ Hoor ik mezelf denken. 

Een uurtje later, als de jongens op de opvang zijn, ik een kopje koffie op heb en langzaamaan ben opgestart, heb ik de rust en de ruimte om met mezelf aan de slag te gaan. Op precies dezelfde wijze als dat ik met mensen werk.

Wat neem ik waar gedurende zo’n ochtend? 

Dat ik mezelf bestook met allerlei verwijten en me gestrest, rot en verkrampt voel. Waardoor ik veel minder in staat ben om te genieten dan ik mezelf toewens. 

Waar kan ik vrede mee sluiten, waar ik het gevecht mee aanga?

Het leven, de dagen, de ochtenden, etc. kan ik niet naar mijn hand zetten, dat zal ik moeten accepteren. Weten doe ik dat al jaren maar mij er aan overgeven niet. Op het moment dat die acceptatie er niet is zal ik nog meer de controle naar me toe willen trekken. Het zoveelste plan om het morgen anders te doen is alweer geboren. 

Wat mag ik loslaten, waar ik me nu nog aan hecht? 

Ik heb mezelf geïdentificeerd met iemand die het allemaal zelf en dus alleen moet doen. Mijn God wat een waardevolle levensenergie laat ik daarmee bij me weglopen. Dé energie die mij onder andere ’s ochtend kan helpen om op te staan als mijn wekker gaat. Die hulp sla ik nu af door alles zelf in de hand te willen houden, waardoor mijn gevoel van onvermogen alleen maar toeneemt. 

Ik neem even de tijd om niks te doen

Ik sluit mijn ogen en reis naar binnen met mijn aandacht. Er vormt zich een grote glimlach in mijn hart. In gedachten zie ik dat vrolijke snoetje van mijn zoontje voor me, die er bij het aantrekken van zijn jas alsnog op aandringt dat ik hem zijn pap geef. Op het moment dat ik al had geaccepteerd dat ik zijn bordje eten kon weggooien. 

Wat vertelt mijn intuïtie mij?

Mijn hart zegt mij dat ik mezelf door de dag heen moet laten dragen en helpen, door voortdurend mijn aandacht te richten op wat ik prettig en gewenst vind en graag zie dat gedaan is / wordt. In plaats van mijn energie te verspillen aan allerlei activiteiten die ik meen te moeten doen om te bereiken wat ik voor ogen heb. Dat werkt tegen mij. 

Actie!

De kans dat ik opnieuw in de controlemodus schiet is groot, ik weet immers niet beter. Gelukkig weet ik ook wat hem activeert en wanneer die geactiveerd wordt. Wat ik zal moeten doen is op die momenten mijn voorkeurmodus bewust uitzetten en de overgave modus moeten activeren, net zo lang tot ik hem mijzelf eigen heb gemaakt. 

Gewenste verandering

Volgt. Zeker. 

Noot bij deze blog

Ik schreef deze blog kort nadat ik de nieuwsbrief van Veronique Prins in mijn mailbox ontving. Met als onderwerp: Hoe ook jij een waardevol blog kunt schrijven in nog geen half uur‘. Zij inspireerde mij om direct mijn issue op papier te zetten en te delen, want dat is inderdaad een geweldige manier om de verbinding aan te gaan met potentiële klanten. Ik moet er toch met mezelf doorheen en schijven helpt. Door het in een blog te verwoorden, vang ik twee vliegen in één klap. 

If you liked this content, say thanks by sharing it:

2 gedachten over “Hoe ik te werk ga, toegepast op een issue uit mijn leven”

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *